Od jej rozstania z popularnym zespołem Brathanki minęło siedem lat. Dziś to już nie Halinka, ale Halina Mlynkova. O swojej pierwszej, solowej płycie wokalistka opowiada iWoman.pl.

iWoman.pl: Siedem lat to długa przerwa. Wracając z nową płytą po takim czasie liczy Pani na to, że Brathanków nikt już nie pamięta i można zaczynać od nowa? A może na tamtej popularności da się jeszcze coś ugrać?

Halina Mlynkova: Nigdy się nie zastanawiam nad tym, czy cokolwiek mogę ugrać na Brathankach. Mogę ugrać tylko na samej sobie, bo przecież też tworzyłam zespół i ja jestem kojarzona z Czerwonymi koralami.

Natomiast siedem lat to w zasadzie jedno młode pokolenie i dzisiaj siedmiolatki, które oglądały chociażby Bitwę na głosy w TVP2, mogły mnie poznać już właśnie jako liderkę grupy wokalistów z Cieszyna, którzy śpiewali w tym programie. I to też jest częściowo taka moja nowa widownia, powiem szczerze.

ZOBACZ TAKŻE


Katarzyna Groniec w nowej roli. Czy ma stres debiutanta? Ale nawet tytuł płyty Etnoteka, trochę sugeruje powrót do przeszłości.

Płyta owszem, jest może w klimacie etnicznym, ale nie już bałkańskim jak to było w Brathankach. Nawet do głowy mi nie przyszło, żeby jakoś łączyć te dwie sfery. Jedyny moment gdy tak robię to koncerty, na których łączę materiał z szacunku do słuchaczy, którzy nadal oczekują ode mnie Czerwonych korali, W kinie w Lublinie i paru hitów, które śpiewałam lata temu, a które nadal słychać w radiach.

Nigdy nie będę odcinać się od tego co robiłam kiedyś, bo kosztowało nas to wszytych dużo pracy. Przyjemnej i mniej przyjemnej, ciężkiej i radosnej. Ale też nie jest moim celem bazowanie na tym. Dlatego moja muzyka wygląda inaczej. Idę do przodu i nie oglądam się, nie zastanawiam się na tym, co zrobić żeby powtórzyć sytuację, która była w zespole.

Skąd w takim razie piosenka Dałeś czerwone korale? Trudno jej nie kojarzyć z dawnym hitem Brathanków.

No tak, to jest taki żart muzyczny. Zbyszek Książek napisał tekst do tej piosenki, bo tylko on mógł sobie pozwolić na to ze względu na to, że jest autorem Czerwonych korali. I wydaje mi się, że taka kontynuacja w naszym wykonaniu to trafiony żart i zabawa.

Od kiedy gram koncerty, czyli od maja, jak tylko wychodzę na scenę ludzie wołają o Czerwone korale. Dlatego postanowiliśmy na Etnotece zrobić sobie taki żart muzyczny i rzeczywiście bardzo fajnie to wychodź.

ZOBACZ JAK ZMIENIAŁA SIĘ HALINA MLYNKOVA:

TRICOLORS/East News
zobacz całą galerię

JASTRZEBSKI/East News
zobacz całą galerię

Porębski
zobacz całą galerię

Dawni fani Brathanków będą zadowoleni z tego co znajdą na tej płycie?

Bazuję teraz na muzyce współczesnej, a wspólnym elementem piosenek są instrumenty etniczne z całego świata. Więc idę trochę dalej, bo w zespole były głównie melodyjki ludowe, przerabiane na bałkański sposób. Na mojej płycie takich klimatów raczej nie ma, poszłam głównie w kierunku Indii, Turcji, Ameryki Łacińskiej, a jeśli chodzi o Europę to trochę Irlandii może się przewija. Ale raczej zdecydowanie wschód.

Miała Pani dużo czasu na oddech od showbiznesu. Powrót z autorską płytą to, domyślam się, znacznie większy stres niż w przypadku zespołu?

Gdybym miała wracać zestresowana to myślę, że nie wróciłabym w ogóle. To jest dla mnie wielka przyjemność, naprawdę. Poza tym przez te lata nie schowałam się w domu, nie zamknęłam się na klucz. Przez cały ten czas realizowałam jakieś projekty, czy to koleżeńskie, czy jakieś niszowe, wokół których mało było szumu. Brałam udział w różnych projektach towarzysko, śpiewałam, kształciłam głos, uczyłam się technik wokalnych, które mnie interesowały, pisałam teksty. Czyli cały czas muzycznie w swoim niszowym świecie funkcjonowałam, nie czuję więc stresu ponownego wyjścia na scenę.

Za to rzeczywiście czekam w napięciu na opinie i odzew na temat tego czy podoba się moja płyta. Natomiast powrót na scenę na szerszą skalę, czyli właśnie trasy i koncerty to coś, czego nie mogłam się doczekać, to największa przyjemność jaką czerpię z muzyki: te spotkania z ludźmi, odczuwanie ich energii, życie na walizkach.

Ale powrót na scenę to też powrót do prasy kolorowej i portali plotkarskich.

Przez te siedem lat, nawet kiedy nie było mnie na scenie, pojawiały się różne kłopoty. Ale ogólnie nie ukrywam, że nie żyję źle z tabloidami. Nie jestem też głównym źródłem ich zainteresowania, w związku z tym nie odczuwam dyskomfortu. Bardzo mnie to cieszy, nie daję chyba też powodu do tego żeby mnie osaczać, czy zatruwać mi życie informacjami wyssanymi z palca, albo fotoreporterami pod domem.

Jak wobec tego wspomina Pani ten moment sprzed siedmiu lat, pierwszą chwilę po podjęciu decyzji o końcu z Brathankami? Ulga, ucieczka? A może żałował Pani pochopnego działania?

Nie ukrywam, że dopiero teraz są te pierwsze momenty, w których wracam do tych chwil. Siedem lat nie myślałam o zespole. Rozstaliśmy się nie najlepiej, ale nie żywię urazy ani żalu. Spotkaliśmy się nawet, bo mieli dla mnie propozycję powrotu, na zastępstwo. Tyle, że ja się po prostu nimi nie interesuję, to nie jest już mój świat. Było co było, skończyło się, było wtedy fajnie, nie ma co rozpamiętywać. Nigdy nie żałowałam tego odejścia i jest mi z tym dobrze.

Po samej decyzji przede wszystkim spadł mi kamień z serca, bo te ostatnie miesiące z Brathankami były trudne. Poczułam ogromną ulgę. Ale naprawdę nie rozpamiętuję tego co było w zespole. I nie chodzi wcale o jakieś złośliwości, ale zwyczajnie o to, że idę do przodu.

Na drugiej stronie przeczytasz jak syn i mąż pomogli Halinie Mlynkovej w tworzeniu płyty.