Trendy

Komentarze

• 

  26.05.11, 19:46:13
  

  paolka2 napisał(a):
  Była bym zdolna zrobić sobie zdjęcie nago i powiesić je w samym centrum miasta jako wielki plakat , a napisem "Ja chcę te szpilki"!

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 20:06:45
  

  mirabelka napisał(a):
  Zaczęłabym od zaprzyjaźnienia się z teściową (a to naprawdę wielkie wyzwanie :) i powiedzenia jej prosto w oczy że pięknie i dziewczęco dziś wygląda (przysięgam, że obyłoby się bez niekontrolowanego parsknięcia śmiechem ;) Jeśli to by nie wystarczyło to wdrapałabym się w moich starych szpilkach (całą drogę !!) na Giewont, powtarzając jak mantrę słowa:
  "Louboutin, Choo lub Blanika szpileczki
  czekają na mnie pod krzyżem Giewontu
  twarda będę, na szczyt dotrę,
  maleńkie nadchodzę by zabrać Was do domku" ;))

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 20:18:55
  

  paolka2 napisał(a):
  miało być Z napisem "Ja chcę te szpilki bo bez nich czuje sie naga"! :)
  

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 21:30:07
  

  ~Gość napisał(a):
  Dla wymarzonych szpilek...naoliwiłabym swe jedwabiście gładkie, opalone ciałko...stanęłabym na sopockim molo...i powolnym, posuwistym krokiem...z miną wyrażającą błogostan...nie zwracając uwagi na innych...szłabym krok po kroku...deska po desce...aż do ostatniej...a potem wykonując energiczny, kokieteryjny zwrot...zarzuciłabym swe lśniące włosy...i krok po kroku...deska po desce...doszłabym do tej początkowej...jedynie moje długie nogi zdobiłyby piękne, wymarzone szpilki...ale najpierw ... muszę je wygrać w konkursie!

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 21:30:51
  

  ~Gość napisał(a):
  aby zdobyc wymarzone szpilki była bym zdolna do wziecia kredytu badz zastapieania jakiegos sprzetu w lombardzie :)

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 21:46:14
  

  Marzancja napisał(a):
  Kiedyś, gdy wychodziłam z pracy, wysoki obcas moich szpilek wpadł w kratkę w chodniku i utknął tam na dobre. Proszę mi wierzyć - ustawiła się kolejka panów chętnych, aby mi nóżkę z potrzasku uwolnić! A czynili to tak delikatnie i z takim namaszczeniem jakby spełniali właśnie misję w Iraku... Pewnie połowa z nich to byli fetyszyści damskich stóp, pończoch, tudzież pantofli na wysokich obcasach ale co tam! Ja też dobrze się poczułam w roli księżniczki! Proszę sobie wyobrazić - mężczyzna kucający u mych stóp i delikatnie uwalniający mi bucik z potrzasku - toż to wymarzona rola dla współczesnego Kopciuszka w nieco zmienionej/zmodernizowanej wersji znanej bajki! Muszę przyznać, że upajałam się tą sytuacją i nie miałabym nic przeciwko, gdyby zdarzało się to częściej ;-) Ale(!) dla pary nowych szpilek ze sklepu Butyk byłabym skłonna pozbawić się takich możliwości i PRZEZ TYDZIEŃ CHODZIĆ W BUTACH NA PŁASKIEJ PODESZWIE! To dopiero poświęcenie z mojej strony :-)

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 22:21:28
  

  karolaz napisał(a):
  Aby zdobyć te szpilki byłabym w stanie umyć wszystkie 16 okien w moim domu, co nie jest dla mnie łatwym wyczynem ponieważ jestem w 7 miesiącu ciąży, a mój brzuch jest ogromny, a na dodatek powinnam dużo odpoczywać.

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 22:31:18
  

  agf1 napisał(a):
  Mając przed sobą wizję zdobycia wymarzonych szpilek stać by mnie było na wiele... Gdyby tylko ktoś obok je trzymał, tak, że byłyby na wyciągnięcie ręki, przezwyciężyłabym największy wstręt i zjadłabym kawałek ośmiornicy. Ci, co mnie znają wiedzą, że byłoby to nie lada wyzwanie, bo sam zapach nawet ryb przyprawia mnie o mdłości, a wszelkie owoce morza omijam z daleka...

  Odpowiedz

• 

  26.05.11, 23:39:02
  

  Salomea napisał(a):
  Dla ukochanych szpilek zrobię wiele i często sobie wspominam
  Pewną zabawną historię, która kiedyś mi się przydarzyła.
  Wracałam do domu pociągiem – z większych zakupów w centrum handlowym,
  Ale bieganina po sklepach przyprawiła mnie o ból głowy.
  I z tego wszystkiego,
  Wysiadając zapomniałam z przedziału pudełka ze szpilkami – coś niewyobrażalnego.
  Ale zdarzyć się może,
  Największemu wrogowi tego nie życzę, broń Boże!
  Gdy byłam już poza pociągiem, spostrzegłam je przez okno przedziału,
  Ale niestety pociąg już się toczył, najpierw jechał pomału,
  Potem ruszył z kopyta, a ja za nim – biegiem – też w szpilkach.
  Macham rękoma, krzyczę w niebogłosy, na szczęście nie minęła chwilka,
  Pociąg z piskiem się zatrzymuje,
  Konduktor z przedziału wyskakuje,
  Pyta, co się dzieje, bo wyglądałam tak, jakby to sprawa życia i śmierci była,
  Tłumaczę zatem, mym tłumaczeniom spora widownia z okien przybyła.
  A konduktor parsknął śmiechem: „tylko kobieta może się tak zachować”,
  Na co ja oburzona: „już nigdy pociągiem nie będę podróżować”!
  Pobiegł po pudełko, a potem wśród oklasków gapiów mi je oddał.
  To była niezła nauczka, ale gdy mam walczyć o szpilki – to nigdy się nie poddam! :)))
  

  Odpowiedz

• 

  27.05.11, 00:00:55
  

  79magda napisał(a):
  Ja? Maniaczka butów? Mogłabym minutę przed północą oderwać się od umięśnionej klaty pewnego Pana, by właśnie to opisać....
  P.S. Pan jest w telewizorze ;) Z naciśniętą pauzą, skoro nie nazywa się Manolo, niech czeka ;)

  Odpowiedz